نیلوفر

دل ِ مردابی ِ من

   در سکوت و شب ِ بیهودگی اش

   می شود ، هی تکرار ...

   کاش نیلوفر ِ ناز

   هودج ِ آبی زیبایش را

   بر سویدای ِ دلم

   می گسترد ؛

   شبح ِ تنهایی

   تا فراسوی افق

   گم می شد

   و شب ِ تیره ی این مرداب

   جشنی از نور و چراغانی

   بر پا می کرد ...

/ 0 نظر / 6 بازدید