مرا بکشید...

مرا بکشید ... من همان مجرمی هستم که  سالها  پیش از  چنگ  وجدان خود  گریخته ام  . مرا   به

زنجیر بکشید . من همان یاغی بی رحم آبروی خویشم .مرا اعدام کنید . من لحظه های خوب زندگی

را به خاطر مستی از  غرور  دزدیده ام   ...........    مر ا از  میان  گورستان های  عذاب  بیرون  نبرید .

می خواهم  قصاص  شوم  . می خواهم  مرا  با  خیال  شکنجه  کنید . می خواهم مرا  با  نیشخند

عذاب دهید . می خواهم با ساقه ی  نیلوفر  اعدامم  کنید....

 به راستی  کدامین  مجرم تا  به  این حد  به اعترافات خود  دروغ  می گوید و  کدامین جانی خطرناک

جرات  کشتن  احساس  خود  را  دارد ... و  کدامین دست پلید  مثل دستان من  ورقه ی مرگ خود را

 امضاء می کند .................                

دوست دارم  مرا  در  دشت  بی نارون  رها  کنید . می خواهم  اعترافات  زندگیم  را  روی  شن های

 نرم  دریای  خشکیده ی  لطف  بنگارم .  می خواهم  مرا با سکوت  عجین  کنید  و  در  سلول زمان

 حبس  سازید  . اگر  انصاف  داشته  باشید  روزی  یکبار  مرا  به  ملاقات  آفتاب  ببرید  و  اگر  لطفتان

زیاد باشد بگذارید شب ها ستاره بر من ببارد...................

احساس می کنم  اگر مرا در شبنم غرق  کنید  :  شاعرانه تر  باشد  یا  اگر  دستهایم  را با  قاصدک

 شلاق ب زنید  : عرفانی تر.........  روزها  را  از  من  قایم  کنید  و دستهایم  را  به  خاطر  پر بودن از

نیلو فر هایی  که  شبانه از خواب هایم دزدیده ام  :  با  آّّّّه  بسوزانید ... قسم  می خورم  هر  چقدر

 سرم  را  به  سینه ی  آسمان  بکوبید هیچ  چیز نگویم  . حقتان  است  که  این  دل  بی گناهم  را

قصاص کنید  چون بی اجازه وارد صحنه ی روزگار شده و سهم خودم را دزدیده ام..............

/ 0 نظر / 5 بازدید